Psychoterapia indywidualna
Praca z osobami dorosłymi, które chcą lepiej rozumieć własne doświadczenie, emocje, relacje i powtarzające się sposoby reagowania.
Centrum Psychoterapii Bez Iluzji
Psychoterapia jest relacją z konkretną osobą, dlatego znaczenie mają nie tylko formalne kwalifikacje terapeuty, ale również jego doświadczenie kliniczne, sposób pracy i dalszy rozwój zawodowy.
W Centrum Bez Iluzji psychoterapię prowadzi obecnie Ewa Tyka — certyfikowana psychoterapeutka EAGT i PTPG, terapeutka par.
Certyfikowana psychoterapeutka EAGT i PTPG, terapeutka par.
Prowadzi konsultacje oraz psychoterapię krótko- i długoterminową dla osób dorosłych. Specjalizuje się w psychoterapii indywidualnej i terapii par.
Prowadzi również psychoterapię szkoleniową dla psychologów i psychoterapeutów w trakcie szkolenia terapeutycznego.

Przygotowanie zawodowe Ewy Tyki obejmuje wieloletnie szkolenia z zakresu psychoterapii psychodynamicznej, Gestalt, terapii par oraz mentalizacji.
Laboratorium Psychoedukacji – Instytut Treningu i Psychoterapii w Warszawie.
Instytut Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie, w tym Program Pomocy Psychologicznej.
Instytut IIPG jest akredytowany przez EAGT oraz FORGE – International Federation of Gestalt Training Organizations.
Laboratorium Psychoedukacji – Instytut Treningu i Psychoterapii w Warszawie.
Ośrodek szkolący jest rekomendowany przez Sekcję Psychoterapii PTP oraz atestowany przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
Pracownia Humani w Poznaniu.
Pracownia Humani.
Ewa Tyka zdobywała doświadczenie terapeutyczne w różnych środowiskach klinicznych i pomocowych.
– kilkunastoletnie doświadczenie w samodzielnej pracy terapeutycznej.
Doświadczenie to łączy pracę w placówkach pomocowych i klinicznych z wieloletnią samodzielną praktyką psychoterapeutyczną.
W psychoterapii nie zawsze najważniejsze jest szybkie dochodzenie do jednoznacznego rozumienia tego, co się dzieje.
Istotna może być również możliwość zatrzymania się przy tym, co jeszcze nie jest jasne — przy własnych emocjach i potrzebach, sposobie rozumienia swoich zachowań lub drugiej osoby oraz znaczeniu nadawanym temu, co wydarza się w relacji.
Terapeutka zadaje pytania, dzieli się obserwacjami i hipotezami, ale nie przedstawia ich jako ostatecznej prawdy o pacjencie. Są one zaproszeniem do wspólnego sprawdzania i refleksji i mogą być zmieniane, jeżeli nie odpowiadają jego doświadczeniu.
W silnym napięciu łatwiej czasem potraktować własne przypuszczenie jako pewność — uznać, że wiadomo, co druga osoba myśli, czuje albo zamierza. Jednym z obszarów pracy może być odzyskiwanie możliwości przyglądania się sobie w takich sytuacjach z więcej niż jednej perspektywy.
Pacjent nie jest przedmiotem interpretacji, lecz uczestnikiem procesu rozumienia własnego doświadczenia.
Relacja terapeutyczna daje możliwość przyglądania się doświadczeniom, które bywają trudne, niejednoznaczne lub sprzeczne.
Bezpieczeństwo nie oznacza zgadzania się ze wszystkim ani unikania napięcia. Pozwala natomiast zatrzymać się przy tym, co pojawia się w doświadczeniu pacjenta i w samej relacji z terapeutką — bez oceniania i bez presji na natychmiastowe rozwiązanie.
Przygotowanie psychoterapeutyczne nie kończy się wraz z ukończeniem szkolenia czy uzyskaniem certyfikatu.
Odpowiedzialna praktyka wymaga dalszego uczenia się, refleksji nad własną pracą i korzystania z superwizji.
Ewa Tyka swoją pracę psychoterapeutyczną poddaje regularnej superwizji oraz kontynuuje rozwój zawodowy poprzez szkolenia i seminaria.
Superwizja pozwala przyglądać się procesowi terapeutycznemu z dodatkowej profesjonalnej perspektywy i stanowi ważny element odpowiedzialnej praktyki psychoterapeutycznej.
Praca z osobami dorosłymi, które chcą lepiej rozumieć własne doświadczenie, emocje, relacje i powtarzające się sposoby reagowania.
Praca z parami nad rozumieniem relacji, wzajemnych reakcji i sposobów interpretowania zachowań partnera.
Psychoterapia dla psychologów i psychoterapeutów będących w trakcie własnego szkolenia terapeutycznego.
Pierwsza konsultacja służy nie tylko przedstawieniu sytuacji i trudności. Jest również okazją do zadania pytań, poznania sposobu prowadzenia rozmowy i wstępnego sprawdzenia, czy proponowana forma pracy jest odpowiednia.
Decyzja o rozpoczęciu psychoterapii nie musi zapadać przed pierwszym spotkaniem.