„Czasami czuję się jak dziecko pozbawione matki…z dala od domu”
Odetta, a Motherless Child
Problem oralny związany jest z najwcześniejszym etapem rozwoju - okresem przywiązania i więzi. Osobowość oralna rozwija się, gdy dziecko jest chciane, relacja przywiązania jest słabo rozwinięta, ale opieka nad nim nie jest odpowiednia i dziecko wielokrotnie doświadcza emocjonalnego porzucenia lub gdy nastąpi utrata podstawowej postaci przywiązania i nie zostanie ona adekwatnie zastąpiona przez inną. Zakotwiczenie w macierzyńskiej postaci nie było wystarczająco dostępne i nie wytworzył się bezpieczny rodzaj „ufnego oczekiwania”.
Dziecko rodząc się na świecie jest całkowicie zależne od innych, a szczególnie od matki. Jego narodziny mogą spotkać się z różnym przyjęciem. W przypadku dziecka o ukształtowanej obronie schizoidalnej w odpowiedzi na swoje przyjście dziecko otrzymuje: chłód, niechęć, oschłość, obojętność, odrzucenie czy nienawiść. Te uczucia często pojawiają się u rodziców z chwilą narodzin dziecka jako ich reakcja na spontaniczne, nowe życie. Mimo tego, że dziecko było wcześniej oczekiwane, rodzice nagle zdaja sobie sprawę z ciężaru odpowiedzialności jaka na nich spoczywa. Mogą też uświadomić sobie, że np. spodziewali się innej płci lub wyidealizowali sobie dziecko, a rzeczywistość okazała się inna, co spowodowało jego odrzucenie i nienawiść.
W każdym z nas pojawia się potrzeba poznania i zrozumienia siebie, odkrycia podstaw naszego funkcjonowania, wiedzy o tym, dlaczego jesteśmy właśnie tacy, a nie inni. Zadajemy sobie wówczas pytania, czemu w życiu przydarzają się nam wciąż podobne sytuacje, czy też dotykają nas te same, powtarzające się problemy? Zastanawiamy się, dlaczego nasze życie wygląda właśnie tak a nie inaczej? I czy jesteśmy w stanie to zmienić?
Podjęciu decyzji o rozpoczęciu psychoterapii niejednokrotnie towarzyszy lęk, którego źródłem jest brak wiedzy na temat tego czym jest psychoterapia, jak przebiegają sesje terapeutyczne, jak wyglądają relacje pomiędzy klientem a psychoterapeutą? Pojawiają się naturalne wątpliwości - czy jestem na nią gotowy? I pytania bardziej prozaiczne, choć nie mniej ważne: jak znaleźć odpowiedniego dla mnie psychoterapeutę? jak nawiązać z nim pierwszy kontakt?
W niniejszym artykule skupię się na pytaniach dotyczących sesji terapeutycznych, świadomie pomijając kwestię kryteriów wyboru osoby psychoterapeuty – to bowiem temat wymagający odrębnego opracowania.
Umówienie spotkania z psychoterapeutą
Umówienia pierwszego spotkania wymaga Twojej inicjatywy. Wystarczy jeden telefon lub kilka zdań wysłanych mailem. Wspólnie z terapeutą ustalisz w ten sposób odpowiedni dzień i godzinę pierwszej konsultacji.
Konsultacje – początek psychoterapii
Pierwsze 1-3 spotkania zwane konsultacjami mają na celu rozpoznanie najistotniejszych problemów i trudności, z którymi Ty jako klient chciałbyś pracować w trakcie procesu terapeutycznego. Jest to również czas na zdefiniowanie Twoich realistycznych celów terapeutycznych i rozwojowych. Konsultacje to też czas nawiązania relacji, budowania poczucia bezpieczeństwa i zaufania. To wtedy zostaje podjęta decyzja o dalszej współpracy między klientem i terapeutą. Ustalane są też ramy terapeutyczne tj. terminy, częstotliwość spotkań i zasady organizacyjne. To początek terapii.
Konsultacje trwają 50 min i odbywają się raz w tygodniu o ustalonej godzinie.
Sesje terapeutyczne
Po etapie konsultacji czas ma regularne sesje terapeutyczne. W ich trakcie wspólnie z terapeutą:
pracujesz nad swoimi problemami oraz rozpoznajesz czynniki mające na te problemy decydujący wpływ,
poznajesz swoje rzeczywiste potrzeby i pragnienia, które mają wpływ na dalszy Twój rozwój i kierunek zmian,
poszerzasz samoświadomość poprzez:
- wnikliwą obserwację siebie
- wgląd intelektualny - zrozumienie swoich osobistych doświadczeń z przeszłości i teraźniejszości, realistyczną ocenę motywów działań i wyborów
- wgląd emocjonalny – rozpoznanie, sprecyzowanie i zrozumienie uczuć (dlaczego czujesz, to co czujesz?) jako droga do zrozumienia i opanowania problemu
- obserwację i omawianie zmian, jakie zauważasz w sobie, relacjach z innymi ludźmi oraz otaczającym Cię świecie
Sesje terapeutyczne trwają 50 min i odbywają się raz w tygodniu o ustalonej godzinie.
Czy mówić o wszystkim, co boli?
Lęk przed otwartym mówieniem o sobie, swoich emocjach i przeżyciach bywa trudny i jest to w pełni naturalna obawa. W Centrum Psychoterapii Bez Iluzji, w zgodzie z zasadami etycznymi psychoterapeuty, możesz liczyć na pełną dyskrecję i pewność, że treść tego o czym rozmawiamy, nie zostanie nikomu ujawniona.
W swojej pracy terapeutycznej zachęcam klienta do otwartości tj.:
swobodnej i szczerej wypowiedzi siebie (uczuć, myśli, doznań),
spontanicznego wyrażania emocji,
wypowiadania tego, co właśnie przyszło na myśl,
wyrażania prawdziwych myśli i uczuć jakie pojawiają się w relacji terapeutycznej,
dzielenia się refleksjami i własnym zdaniem.
W trakcie sesji terapeutycznych bądź po sesji mogą również wystąpić różne emocje związane z procesem zmian, a nawet poczucie braku pozytywnych efektów. Towarzyszyć mogą temu uczucia niepokoju, smutku czy bezradności. To naturalny proces. Ważne byś dzielił się wtedy z psychoterapeutą swoimi przeżyciami, by mogły zostać rozpoznane, omówione, właściwie zrozumiane i zintegrowane.
Zakończenie terapii
Zakończenie psychoterapii jest to bardzo istotna i często lekceważona część terapii.
Czy twój proces terapeutyczny dobiegł końca, czy może kończysz przedwcześnie, czy przerywasz terapię, czy osiągnąłeś swoje cele lub może cele zostały przedefiniowane w trakcie procesu ? Z jakimi uczuciami kończysz ?
Na te i wiele innych pytań związanych z zakończeniem procesu terapeutycznego warto sobie odpowiedzieć kończąc terapię razem z psychoterapeutą. Stawienie czoła zakończeniu terapii jest ważnym doświadczeniem.
Zakończenie jest integralną częścią pracy terapeutycznej i powinno być obustronnie zaplanowane, doświadczone i przeanalizowane z terapeutą. Warto przeznaczyć na nie odpowiednią ilość sesji aby domknąć proces terapeutyczny. Zakończenie może być ważną siłą w procesie zmiany i kolejnym etapem w rozwoju jednostki. Jest również momentem na podsumowanie własnych postępów w terapii. Po zakończeniu terapii będziesz potrafił konstruktywnie wykorzystać własne zasoby psychoterapeutyczne w dalszym rozwoju i dokonywaniu zmian w życiu.
